Lady Spark
it is all about perspective…

Onze aarde hoort bij ons!

De mens is de enige soort die zijn eigen leefomgeving om zeep helpt. Inmiddels zijn zelfs de wetenschappers het eens. Het staat er niet best voor. Punt. Toch luisteren we niet…. Leven we verslindend door alsof het onze tijd wel duren zal. Dat is misschien inderdaad nog net waar, maar onze kinderen dan?

‘Ach joh,’ vergoeilijkt een bekende: ‘daar moeten we het ook van hebben! Onze kinderen zijn straks zo slim, die bedenken wel een oplossing voor de puinhoop die wij ervan gemaakt hebben.’ Een bevriende sociologe stelt: ‘gedragsverandering bij de mens ontstaat pas als het water aan de lippen staat of als er boetes worden opgelegd.’ Misschien naief, maar dat geloof ik niet. Ik geloof dat bewustzijnsverandering ook een bron kan zijn van gedragsverandering.

Dus: als we niet luisteren en doorgaan met onze leefomgeving te verwoesten, hoe staat het dan met ons bewustzijn op dit thema? Mijn zoektocht levert onder andere het volgende op:

Dissociatie
De mensheid is eindelijk zo ver te erkennen dat het er niet best voor staat met onze planeet. Maar nu plaatsen we de verantwoordelijkheid ervoor volledig buiten onszelf. Al dan niet met een opportunistisch (‘komt wel goed, schatje’) of doemdenkerig (‘we gaan naar de haaien!’) ondertoontje. Het probleem is toch te groot, te moeilijk, te confronterend. In elk geval ligt het buiten onze invloedssferen, dus hoeft dat ongemakkelijke bewustzijn ook niet te landen in onszelf! Mijn lieve mama zei altijd al dat er moed voor nodig is naar jezelf te kijken… De mens denkt liever: ik kan er toch niets aan doen, zij moeten het maar oplossen: de overheid, onze kinderen, de wetenschappers, het bedrijfsleven, wie dan ook behalve wij. Wij kopen ondertussen liever een plofkip met lulkoeksaus en drogeren ons verstand nog een beetje meer met wat retailtherapy, een lekker bubbeltje, werk of andere verslavingen.

(On)bewust lamgeslagen
Soms zijn we bewust. Volledig bewust van de noodzaak goed met onze leefomgeving om te gaan. En soms geven we het alsnog op, want wat maakt het nog uit als wij ons best doen, als zij het niet doen….?

Meestal zijn we echter sowieso te onbewust of te lamgeslagen de schoonheid van de aarde uberhaupt nog te kunnen zien, voelen, horen of ruiken, laat staan ervoor te willen zorgen. Dat ken ik zelf ook heel goed. In mijn verleden verloor ik mijzelf in mijn werk. Ik woonde al jaren op een plein toen ik voor het eerst ontdekte dat de grote bomen voor mijn huis bloeiden in de lente. Nog nooit eerder gezien… Ik was namelijk lekker belangrijk bezig met ongelooflijk belangrijk werk. En als ik dat niet deed dan was mijn blik vooral naar beneden gericht, op mijn smartphone of ander scherm, headset in de oren. Dus ja ik geef het toe: ik was ontzettend onbewust van mijn leefomgeving, ook onbewust van het effect van mijn gedrag op die omgeving (hoe vaak ik niet de inhoud van mijn koelkast heb weggegooid…. 😳 . En al helemaal onbewust dat ik er toch echt iets ten goede aan bijdragen kon. Hoe klein ook.

Mijn vader, een slimme man die toch echt wel weet waar de boer zijn melk haalt en de wetten van het land goed kent, wist dit stuk op geheel eigen wijze in mijn bewustzijn te krijgen. Ik bekende hem dat ik niet wist dat mijn CV op gas liep. ‘Logisch toch?! Er zit een stekker aan de ketel,’ probeerde ik mijn onwetendheid nog recht te praten. “Wichie, je bent blonder dan ik dacht. Heb je dat apparaat nooit whoesh horen zeggen? Op mijn lege uitdrukking: “Het geluid van gas dat bij de waakvlam ontsteekt?”. Was getekend mijn bulderende vader… Slik, ik heb nog een lange weg te gaan….

Maar vandaag las ik de brief van Wubbo Ockels, de eerste Nederlandse astronaut die sinds zijn ruimte reis, zoals je dat vaker ziet, een fervent voorvechter werd van onze planeet. In zijn brief herken ik veel van mijn eigen zoektocht: de mensheid overleeft alleen als we onze verschillen omarmen en samen onze leefomgeving bewust in die eenheid opnemen. Dus ik? Ik neem daar mijn verantwoordelijkheid voor zo goed als ik kan. Voor ons!   🙂

7 reacties op Onze aarde hoort bij ons!

  • Brigitte schreef:

    “Verbeter de wereld, begin bij jezelf….”
    …. die oude wijsheid is nu inderdaad meer dan ooit van toepassing. ..

    • Lady Spark schreef:

      Jaaaaaa! Ik ben daar al sinds het begin van deze site mee bezig en ik ga jullie in een volgend blog meenemen wat ik allemaal heb uitgezocht (bijvoorbeeld heeft plastic scheiden nu zin of niet? Wat doen mijn bank eigenlijk met de natuur?) en in mijn leven heb geimplementeerd! Als we er met zn allen voor gaan staan, dan houden we al het moois dat leven heet ook mooi! Benieuwd naar jullie ervaringen!

  • Ank schreef:

    Ik ben inderdaad benieuwd naar een praktische invulling. De bewustwording van de schade die we elkaar en de aarde aandoen is bij veel mensen aanwezig maar hoe ga je vervolgens te werk? Wij scheiden thuis alle afval (plastic, glas, gft etc.) maar ik zie in de grote steden gewoon propvolle vuilniszakken: niets gescheiden. Ik heb mijn bijdrage wat dat betreft gedaan maar hoeveel miljoenen mensen hebben niet eens de mogelijkheid?

  • wende schreef:

    Goed voorbeeld doet goed volgen! Bedankt dus voor jou herinnering en uiteraard zal ik jouw schrijven delen en ik kijk ik uit naar je volgende bloq!

  • wende schreef:

    Goed voorbeeld doet goed volgen! Bedankt dus voor jou herinnering en uiteraard zal ik jouw schrijven delen en ik kijk ik uit naar je volgende bloq!

  • Saskia schreef:

    Ik herken het gevoel van een druppel op een gloeiende plaat. Wat maakt dat kleine beetje dat ik bijdraag nou uit? Toch doe ik het, want het maakt een verschil. Elke bijdrage, hoe klein dan ook, is een stap in de goede richting. Om bij Wubbo Ockels te blijven: een paar jaar geleden zei hij dit in een interview:

    Wat houdt ons eigenlijk tegen? Waarom maken we niet alles direct duurzaam? We weten toch wat het probleem is, waarom lossen we dat niet op binnen een jaar?” Waarom moeten we praten over 2020, 2050? Wat is dat nou toch? Is dat gewoon een houding die we hebben? Waarom hebben we geen Apollo-gedachte meer, waarom is er geen John F. Kennedy die opstaat, en zegt: “I believe that this nation should commit itself…” Toen bereikten ze verdorie in acht jaar tijd heel veel, van niks tot iemand op de maan. In Nederland gaan we twintig jaar praten over of we duurzaam gaan worden. Het gaat om een mentaliteitsverandering, om het willen. Nederland moet massaal zeggen: “Wij willen een schoon Nederland in 2050″. Punt. Als 5 procent van de Nederlandse bevolking dat zegt en wil, krijgen we dat voor elkaar.

    Daarom, laat ons deel uitmaken van die kleine kritieke massa die nodig is om een echte veranderingen tot stand te brengen. Al lijkt het soms zinloos, laat ons bewust zijn, onze verantwoordelijkheid nemen en elkaar motivieren om dat te doen. Dus dank je wel Brenda! Keep writing! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blog alert

Ontvang een blog alert via e-mail: